Gablota muzealna o specjalnych parametrach – poznaj ten produkt lepiej

W muzealnej przestrzeni sposób prezentacji przedmiotu nie może być przypadkowy. Gablota powinna eksponować obiekt bez odwracania od niego uwagi, a jednocześnie ograniczać wpływ czynników, które mogłyby przyspieszyć jego degradację. Dlatego przy projektowaniu takich konstrukcji analizujemy nie tylko ich wymiary czy wygląd, lecz także rodzaj szkła, sposób zamykania, warunki panujące wewnątrz oraz wymagania konserwatorskie. Dopiero połączenie tych elementów pozwala stworzyć rozwiązanie odpowiadające charakterowi konkretnej kolekcji.

Czym wyróżnia się gablota przeznaczona do muzeum?

Typowa witryna ekspozycyjna może dobrze sprawdzać się podczas prezentowania materiałów informacyjnych, modeli lub produktów. Obiekty muzealne stawiają jednak przed konstrukcją większe wymagania. Nierzadko mają znaczną wartość historyczną, są podatne na działanie światła, wilgoci albo zmian temperatury, a przy tym powinny pozostawać dobrze widoczne z perspektywy zwiedzających. Projektowana przez nas gablota muzealna może mieć wysoką, przeszkloną formę z pełnymi plecami wykonanymi z blachy. Jej podstawa opiera się na stalowej podkonstrukcji, natomiast właściwy stelaż powstaje z profili aluminiowych malowanych proszkowo. Elementy nośne pozostają niewidoczne, dzięki czemu bryła wygląda lekko, a wzrok skupia się przede wszystkim na prezentowanym obiekcie. Korpus może zostać wykonany ze szkła bezpiecznego klasy P4A, charakteryzującego się zwiększoną odpornością na rozbicie oraz przebicie. Tafle mocujemy do aluminiowego stelaża przy użyciu chemicznie neutralnego kleju, a krawędzie szkła zacinane pod kątem 45 stopni pozwalają uzyskać jednolitą, estetyczną płaszczyznę.

Jak konstrukcja zabezpiecza cenne eksponaty?

Bezpieczeństwo nie kończy się na zastosowaniu odpowiedniego szkła. Znaczenie ma również stabilność całej bryły, kontrola dostępu do jej wnętrza oraz możliwość ograniczenia niepożądanego przemieszczania konstrukcji. Gablota może zostać przytwierdzona do podłoża lub wyposażona w rozwiązanie utrudniające zmianę jej położenia. Drzwi uchylne osadzamy na ukrytych zawiasach, dzięki czemu mechanizm nie zaburza wyglądu ekspozycji. Możliwe jest również zastosowanie zamka działającego w systemie klucza centralnego, posiadającego klasę odporności na włamanie zgodną z normą PN-EN 12209. Nowoczesna gablota muzealna, jaką oferujemy, pokazuje, jak rozwiązania konstrukcyjne można połączyć z wyposażeniem dopasowanym do specyfiki zbiorów. W praktyce często okazuje się, że zagrożeniem dla eksponatu nie jest wyłącznie możliwość bezpośredniego dotknięcia. Równie istotne bywają warunki panujące w zamkniętej przestrzeni. Z tego względu gablota może zostać uzupełniona o:

• rejestrator temperatury oraz wilgotności względnej,

• silikażel pomagający stabilizować poziom wilgoci,

• przewodowe lub bezprzewodowe zabezpieczenia elektroniczne,

• postumenty wykonane ze szkła akrylowego, szkła albo materiałów wykończeniowych dobranych do aranżacji.

Takie wyposażenie pozwala projektować ekspozycję z uwzględnieniem właściwości konkretnego przedmiotu, zamiast dopasowywać eksponat do gotowej, uniwersalnej witryny.

Dlaczego oświetlenie wymaga indywidualnego podejścia?

Światło decyduje o tym, czy zwiedzający dostrzeże fakturę, detal lub właściwy kolor obiektu. Jednocześnie niewłaściwie dobrane źródło może wpływać na stan szczególnie wrażliwych materiałów. Z tego powodu w gablotach muzealnych nie stosujemy oświetlenia wyłącznie jako efektownego dodatku. W konstrukcji mogą znaleźć się oprawy LED z soczewkami, umieszczone na pionowym szynoprzewodzie. Regulacja wysokości, kierunku świecenia, barwy oraz natężenia światła pozwala skierować wiązkę dokładnie na wybrany fragment ekspozycji. Parametry dobieramy z uwzględnieniem wymogów konserwatorskich, charakteru obiektu oraz warunków panujących w sali.

Jak dopasowujemy gablotę do planowanej wystawy?

Każda kolekcja stawia inne wymagania. Niewielki przedmiot archeologiczny potrzebuje innego otoczenia niż wysoka rzeźba, zabytkowy ubiór czy zbiór obiektów prezentowanych na kilku poziomach. Dlatego przewidujemy możliwość zastosowania półek, postumentów, szkła o zwiększonej przezierności, a także profili malowanych na wybrany kolor z palety RAL. Z perspektywy naszej codziennej pracy widzimy, że najwięcej błędów pojawia się wtedy, gdy wygląd konstrukcji wybierany jest przed analizą eksponatu. Tymczasem projekt powinien zaczynać się od poznania jego wymiarów, masy, wrażliwości na światło, oczekiwanego sposobu oglądania oraz warunków panujących w obiekcie. Dobrze zaprojektowana gablota staje się częścią scenariusza wystawy, nie zaś przypadkowo ustawionym meblem.

Gablota o specjalnych parametrach ma zabezpieczać obiekt, lecz nie powinna konkurować z nim wizualnie. Właśnie dlatego koncentrujemy się na połączeniu stabilnej konstrukcji, odpowiednich materiałów, przemyślanego oświetlenia oraz dyskretnej formy. Efektem jest przestrzeń ekspozycyjna, w której ochrona zbiorów pozostaje niemal niewidoczna dla zwiedzających, choć odgrywa podstawową rolę przez cały czas trwania wystawy.